 | | | Het leven in Somalie | |
| | |
| Mijn buurvrouw Sahara was nog een jong meisje van ongeveer 10 jaar oud toen dit verhaal zich afspeelde. De woestijn in Afrika heet de Sa -hara, mijn buurvrouw heet Saha-ra.
De vader van Saha ra is de burgemeester van een dorp, vlakbij een stad. Regelmatig komen reizigers door het dorp op weg naar de markt in de grote stad. Daar kan je kippen en geiten en kamelen verkopen en rijst en olie en suiker en kleren kopen en weer naar huis toe nemen. En zo gebeurde het regelmatig dat enkele reizigers in de avond aan de deur van t dorpshoofd aanklopten met de vraag of ze ergens in het dorp mochten overnachten want het was nog lang lopen naar huis.
Nu zegt de Somalische gastvrijheid dat je je gasten netjes moet behandelen, net alsof het familie is. Als vader toevallig niet thuis was nam moeder de taken van gastvrouw wel heel serieus. Na dat het vee water had gekregen gingen de gasten buiten bij hun vee op slaapmatjes bij een kampvuurtje zitten.
De moeder van Sahara had spagetti met tomatensaus gemaakt. maar nu er gasten waren ging dat direkt naar hun toe, en nadat de gasten gegeten hadden ging moeder rijst met olie en zout maken voor haar eigen familie want het lekkere eten was helaas op.
Sahara zag met tranen in haar ogen de gasten arriveren. Daar gaat de spagetti, dacht ze. Maar mamma, zei Sahara, die mensen krijgen altijd buikpijn van je spagetti met saus, dat zijn ze helemaal niet gewend. De boeren eten altijd rijst met olie en zout maar dat lust ik niet. ik wil spagetti. Haar kleine broertje kende dit liedje al en hij had snel zn handjes gewassen in het waterbakje en was stiekem bij de gasten gaan mee eten. Maar moeder wilde er niks meer van horen, het maakt niet uit wie wat lekker vindt, het beste eten gaat naar de gasten en daarna eten wij, punt uit.
O arme Sahara, het werd allemaal nog veel erger. Deze keer was er een zwangere vrouw te gast, en die mag natuurlijk niet op de grond slapen vond moeder, dus moest Sahara haar bed afstaan en op de vloer op een slaapmatje slapen die nacht.
Sahara kon wel janken. Haar vader zou gezegd hebben dat zwangere boerenvrouwen thuis ook op een matje slapen, zo vertelde ze mij, maar vader was niet thuis die avond.
Het ging Sahara net een stapje te ver allemaal, dus in de nacht zocht ze bij de vuurplaats wat kevertjes en ze stopte ze stiekum in het bed van de slapende zwangere mevrouw.
Binnen vijf minuten kon je de kreten horen van een met rode bulten gebeten logee, die naar buiten en naar haar familie vluchtte. Sahara ging toen snel de kevertjes vangen en lekker in dr eigen bedje slapen.
Posted by:Wappa on Wednesday 15 November 2006 - 17:23:56 Comments: 0 | |
| | |
| | |
